Bardzo często „Gazeta Wyborcza” przynosi mi inspirację do kolejnych notek, w większości są to skojarzenia sympatyczne, ale czasami zdarza się, że mnie ponosi. W tym tygodniu do „Gazety …” załączony został piękny plakat formatu A – 1 ze wspaniałymi zdjęciami, po prostu coś wspaniałego. Wydane to zostało przy współpracy dziennika i firmy „Pedigree”. Czar pryska przy bliższym zaznajomieniu się. Na samym dole mały napis; „podział psich ras przedstawiony na plakacie różni się od obowiązującego w Polsce i zatwierdzonego przez Polski Związek Hodowców Psów”. Po pierwsze, dlaczego Polacy (bo w składzie projektu są jedynie polskie nazwiska, a więc to nie jest przedruk) nie wiedzą, że taki Związek po prostu … nie istnieje. Przed wojną powstał w 1924 roku Polski Związek Hodowców Psów Rasowych, ale połączył się z innymi w 1938 roku i powstał Polski Związek Kynologiczny, istniejący do dziś. Konsultacja naukowa – lekarz weterynarii, Tomasz Wieteska. No to są kpiny. Od kiedy lekarz weterynarii jest ekspertem od psich ras?

Ale drugą, o wiele większą pretensję, mam o psiaki widniejące na plakacie. Zamiast być dumni z polskich, bardzo starych ras, my reklamujemy Lhasa apso, Samojeda, Bearded collie czy Golden retriever. Polskiej rasy nie ma ani jednej. Na polskim plakacie. I to w takiej gazecie.

Nasze rasy psu spod ogona nie wypadły, to nie są świeżo wymyślone dziwactwa.

Polski Owczarek Podhalański jest potomkiem psów molosowatych, które przywędrowały na kontynent europejski z Azji prawdopodobnie tysiąc lat temu i od tego czasu ta stara rasa zamieszkuje w Tatrach. Były to psy pasterskie, które pomagały góralom w zaganianiu i pilnowaniu stad owiec, często broniły stad przed drapieżnikami: niedźwiedziami lub wilkami. Przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) zarejestrowany jest pod nr 252.

Dokładnie to samo było z PONym (Polskim Owczarkiem Nizinnym), również jest na naszych terenach od niepamiętnych czasów. Autor angielski G. C. Willisen, w książce „The Boarded Collie” opisuje, że w 1514 roku przybył własnym statkiem do Szkocji kupiec polski Kazimierz Grabski. Przywiózł on zboże, które miało być wymienione na owce. W celu oddzielenia 20 kupionych owiec od stada, zabrał ze sobą sześć owczarków nizinnych. Sprawność działania czworonożnych pasterzy wywołała zachwyt Szkota, który w konsekwencji zakupił psa i dwie suki. PON staje się coraz bardziej popularny w Europie, a FCI zarejestrowała go pod nr 251.

Chart Polski, wspaniały pies, uwielbiany na wschodzie Polski, gdyż idealnie pasował do stepów Ukrainy. Pierwsze wzmianki o zakupach książęcych i szlacheckich tych psów przypadają na XIV wiek, a o wydatkach na charty pisał już Gall Anonim. Pierwszy dokładny opis charta polskiego można znaleźć w książce A. Gostomskiego „Gospodarstwo Jeździeckie” (1600 rok). Niestety, nasze charty przetrwały rozbiory, powstania, ale II Wojny Światowej i komunizmu – wydawało się – nie przetrwały. Rasę uratował pan Stanisław Czerniakowski, który jeżdżąc samochodem, gdzieś na prowincji ówczesnego ZSRR, oczywiście za dolary, kupił dwie suki Striełke i Tajge a także psa Eibrusa. Chartopodobne egzemplarze znaleziono również na południu Polski. Nr FCI – 333.

Słowa „ogary poszły w las” znają wszyscy, którzy czytali „Popioły”. Również bardzo stara polska rasa, ulubiony pies szlachty polskiej w Królestwie. Najstarszą pozycją piśmiennictwa mówiącą o naszym bohaterze jest książka Jana hr. Ostroroga „Myślistwo z ogary” z 1608 roku. I identycznie jak chart ogar właściwie wyginął. Rasę faktycznie uratował Pan Piotr Kartawik sprowadzając w 1959 roku z Litwy trzy psy – Burzana, Zorkę i Czitę. Nr FCI 52.

Z ogarem bezpośrednio związana jest najnowsza rasa polska (b. ważna strona), „Gończy Polski”, rasa nowa ze względu na zarejestrowanie jej w FCI pod nr 354 dopiero rok temu, sam pies znany jest od wieków. Dlaczego to tak długo trwało, za długo by pisać, kto ciekawy, niech sobie tu przeczyta. A warto! Powiem Wam śmieszną historię, że strona miłośników rasy „Gończy Polski” … nie zauważyła zarejestrowania i na swojej stronie dalej pisze, że się o to stara. Ludzie?????!!!!!

„Gazeto Wyborczo”! Firmo „Pedigree”!!! Wstyd. Dbajmy o nasze rasy psów, bo są fragmentami naszej historii, są z nami od stuleci, na dobre i na złe. Oczywiście, nikt nikomu nie zabrania mieć w domu Shar Pei, trudno mieć przecież charta, ogara lub owczarka podhalańskiego. Ale w wielkim plakacie o różnych psich rasach, publikowanym w 500.000 egzemplarzach, w najważniejszej polskiej gazecie, zapomnieć o „naszych”! Wstyd!