Fryderyk August I

Jak Krakusy zaczynają wspominać czasy Najmiłościwiej Nam Panującego Franciszka Józefa – mnie staje przed oczami akt niesprawiedliwości dziejowej. Mamy w naszej historii zapomnianego władcę, o którego mało osób się upomina. Ja rozumiem, że po Stanisławie Auguście Poniatowskim wymietliśmy wszystkich innych władców, różnych Aleksandrów, Mikołajów czy Fryderyków, ale dlaczego z naszej pamięci wyrzuciliśmy Fryderyka Augusta I – dalibóg nie wiem.

Zaczęło się to wszystko od Konstytucji 3 Maja, która wyraźnie stwierdza: „Stanowimy przeto, iż po życiu, jakiego nam dobroć boska pozwoli, elektor dzisiejszy saski w Polszcze królować będzie. Dynastia przyszłych królów polskich zacznie się na osobie Fryderyka Augusta, dzisiejszego elektora saskiego, którego sukcesorom de lumbis z płci męskiej tron polski przeznaczamy. Najstarszy syn króla panującego po ojcu na tron następować ma. Gdyby zaś dzisiejszy elektor saski nie miał potomstwa płci męskiej, tedy mąż przez elektora za zgodą Stanów zgromadzonych córce jego obrany zaczynać ma linie następstwa płci męskiej do tronu polskiego. Dlaczego Marię Augustę Nepomucenę, córkę elektora, za infantkę polską deklarujemy, zachowując przy narodzie prawo, żadnej preskrypcji podpadać nie mogące, wybrania do tronu drugiego domu po wygaśnięciu pierwszego”, a Konstytucja Księstwa Warszawskiego w art. 5 stanowi: „Korona książęca warszawska jest dziedziczną w osobie króla saskiego, jego potomków, dziedziców i następców, podług porządku następstwa ustanowionego w domu saskim”.

Fryderyk August I był wnukiem i prawnukiem polskich królów, mówił bardzo dobrze po polsku, jak i jego córka Maria Augusta, mająca 9 lat, gdy nasza Wielka Konstytucja uczyniła z niej „polską infantkę”. Fryderyk August Józef Maria Antoni Jan Nepomucen Alojzy Ksawery Wettyn (bo tak naprawdę nazywał się nasz bohater) jako Król Saksonii przeszedł na stronę Napoleona i pozostał mu wierny właściwie aż do końca. W ciągu tych kilku lat panowania był w Polsce 4 razy, ale starał się jak mógł zarządzać krajem przez jakże typową dla ustroju napoleońskiego Radę Stanu i dwóch osób bardzo z nim zaprzyjaźnionych – a mówię o Feliksie Łubieńskim i Stanisławie Brezie. Referendarz Kajetan Koźmian tak pisze o uczestnictwie Fryderyka Augusta I w posiedzeniach Rady Stanu: „król cierpliwie słuchał, przymawiał się, uwagi czynił po polsku, mówił bowiem tym narodowym językiem nieco trudno i powolnie, ale zarazem starannie, gramatykalnie i jasno. Gdy któryś z radców Rady Stanu, chcąc być lepiej zrozumianym przez króla, wpadł w rozprawę z językiem francuskim, król przerywał mówiąc: Proszę po polsku!”.

Trzeba pamiętać, że nie był to król na czasy wojenne, to był znakomity, zapobiegliwy gospodarz, po wojnie siedmioletniej i tak dużych zniszczeniach doprowadził Saksonię do stanu kwitnącego. To był król na czasy spokojne. A piszę to wszystko po to, że w Szwajcarii żyje potomek naszego króla, Maria Emanuel Wettyn, ma 81 lat, mówi po polsku i jak nic nadaje się na naszego króla. Problem jedynie jest z sukcesją, gdyż niestety nasz współczesny bohater jest bezdzietny, w 1999 r. wprawdzie adoptował swego siostrzeńca Aleksandra ks. Sachsen-Gessaphe, ale reszta rodziny się buntuje, gdyż jest to sprzeczne z prawem salickim. Ale ja się pytam, co Polska ma do prawa sformułowanego przez Franków? U nas jest równouprawnienie i kobiety też rządziły, a więc i siostrzeniec może. Nie dotarłem tylko do informacji, czy nowy książę Saksonii mówi po polsku.

Najserdeczniejsze życzenia wszystkiego Naj, Naj, Naj dla Bars, Basi, dla Pani Barbary Adamczewskiej i wszystkich innych niezidentyfikowanych Barbar w dniu Imienin – wraz z Błękitną Różą od Torlina