Książę Gieorgij Jewgieniewicz Lwow

I z powrotem zabieram się za zwalczanie mitów, ale teraz czeka mnie o wiele większa przeprawa, gdyż muszę zwalczać dwa mity naraz (jednocześnie). I trudno jest na ten temat pisać, gdyż funkcjonują one w świadomości ludzkiej od wielu dziesięcioleci. Będziemy mówić o rewolucji lutowej (a tak naprawdę marcowej) w Rosji w 1917 roku podczas I Wojny Światowej.

Dla osób, dla których jest to czarna magia, dwa słowa wyjaśnienia. Na początku marca 1917 roku robotnicy i żołnierze w Rosji mieli dość głodu, nędzy, poniżania przez oficerów, głodowych zarobków, ale przede wszystkim mieli dość beznadziejnego dowodzenia doprowadzającego do tego, że Niemcy w pień wycinali całe dywizje. Strajk z 3 marca w Zakładach Putiłowskich w Piotrogrodzie rozlał się na całe miasto, żołnierze przeszli na stronę robotników i w dniu 12 marca opanowali najważniejsze budynki w mieście. Powstaje Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, rozpoczyna się dwuwładza w Piotrogrodzie. W dniu 15 marca 1917 abdykuje car Mikołaj II i tego samego dnia ze strony dotychczas rządzących sił do władzy dochodzi Rząd Tymczasowy, na którego czele stanął książę Gieorgij Lwow. I teraz to, co najważniejsze:

19 marca 1917 r. – Rząd Tymczasowy ogłasza amnestię, demokratyzację kraju i liberalizację stosunków w armii,

24 marca – powstaje w Piotrogrodzie pierwszy Związek Wojskowych Polaków,

26 marca Rząd Tymczasowy w Rosji powołuje w Petersburgu Komisję Likwidacyjną ds. Królestwa Polskiego,

27 marca Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich wydaje orędzie „Do narodu polskiego”, w którym czytamy m.in. „demokracja Rosji stoi na stanowisku uznania samookreślenia narodowo – politycznego narodów i proklamuje, że Polska ma prawo do całkowitej niepodległości pod względem państwowo – międzynarodowym”.

W odpowiedzi 29 marca powstaje „Odezwa Rosyjskiego Rządu Tymczasowego do Polaków”, w której czytamy: „Naród rosyjski, który zrzucił jarzmo, uznaje także najzupełniejsze prawo narodu polskiego do samodzielnego decydowania o swych losach. (…) Rząd Tymczasowy za pewną gwarancję trwałego pokoju w przyszłej odnowionej Europie uważa stworzenie niepodległego Państwa Polskiego, utworzonego ze wszystkich ziem, zamieszkałych przez ludność w większości polską. Połączone z Rosją wolnym sojuszem wojennym (…)”.

I teraz już możemy porozmawiać o mitach. Jeden jest prawicowy, drugi lewicowy, i co najważniejsze, obydwa są nieprawdziwe.

Mit prawicowy za wszelką cenę chce pomniejszyć znaczenie orędzia Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, tymczasem nie da się tego zrobić. Uchwała ta zrobiła olbrzymie wrażenie na państwach Ententy, do tej pory zarówno Francja jak i Anglia nie chciały w ogóle słyszeć o jakichkolwiek zmianach. Jak mówił ambasador Wielkiej Brytanii w Rosji sir George Buchanan: „Nie możemy się rozpraszać, bo naszym głównym zadaniem jest wzmocnienie sił rosyjskich, by odciążyć front we Francji i wyłącznie do tego musimy dążyć. Niepodległość Polski osłabiłaby Rosję”. Stale podkreśla się zasługi Piłsudskiego, Dmowskiego, Paderewskiego, Wilsona – zresztą całkowicie słusznie, ale nie można milczeniem zbywać tak ważnego faktu. Przypominam, że w dniu 25 sierpnia w olbrzymiej Sali Konserwatorium Petersburskiego podpisany został akt uznania niepodległości Polski, podpisał go minister spraw zagranicznych Rosji Mikołaj Tereszczenko i ambasadorzy w Rosji Wielkiej Brytanii, Francji, Stanów Zjednoczonych, Włoch, Portugalii i Rumunii. Nie da się usunąć Orędzia z naszej pamięci.

Mit lewicowy karmi się z kolei Leninem. Tylko cały dowcip polega na tym, że Lenin był wtedy w … Zurychu (przyjechał dopiero 16 kwietnia). Powiedzmy sobie szczerze, rola bolszewików w wydaniu Orędzia przez Radę była równa zeru, a cała ta historia z inicjatywą komunistów została stworzona w latach 1947 – 48. Możemy napisać nawet więcej – w roku 1950 ogłoszono, że autorem Orędzia był … Józef Stalin. Tylko że on nie był … członkiem Piotrogrodzkiej Rady, która wydała Orędzie, a w ogóle mienszewicy i eserowcy w życiu niedopuściliby Stalina i Lenina do swojego grona.

Powinniśmy sobie szczerze powiedzieć, że w marcu 1917 roku nie można mówić o żadnym komunizmie w Piotrogrodzie, szaleli wprawdzie agitatorzy, ale sama Rada była jeszcze czysta.

PS. Zauważyliście, że jak się pisze o osobach prowadzących Rząd Tymczasowy w miesiącach III – XI 1917, to myśli się tylko o Kiereńskim (VII – XI), a nikt nie wspomina o Lwowie (III – VII).

PS II. Jutro mija rok od momentu, w którym napisałem pierwszą notkę w swoim blogu. Uprasza się o nieskładanie kondolencji i nieprzynoszenie wieńców.