Drzewo genealogiczne Kaczora Donalda.

Tośmy sobie poswawolili w poprzednim odcinku, czas zabrać się za poważne tematy. Od razu mówię, lekko nie będzie, szczególnie że ten wpis będzie chyba szedł w poprzek politycznej poprawności, chociaż ja będę zadawał pytania i podawał informacje, a nie udzielał na nie odpowiedzi. Tekst jest niestety prowokacyjny. Jak to pisze Wachmistrz we wstępie do swojego blogu: „Witaj w mych progach, jeno bacz, zali żeś dobrze trefił(-a), bo nie będzie Ci tu lekko, łacno i przyjemno… A to dla tey przyczyny, że nam tu nader światowymi sprawami zajmować się przyjdzie…”. I od razu podkreślam na samym początku: „Wiem doskonale, że te kwestie nie mają w dzisiejszych czasach żadnego znaczenia, a ważny jest konkretny człowiek, jego umiejętności, psychika, wykształcenie, zalety”. I każdy atak na mnie proszę poprzedzić przeczytaniem tego zdania. Ale moje pytanie nie może być pokryte milczeniem, bo przed nim nie można umknąć (oczywiście przed pytaniem, a nie milczeniem).

„Czy współczesny człowiek ma prawo być dumny ze swoich przodków, ze swojego pochodzenia?”

Bezpośrednio mnie dotyczące drzewo genealogiczne wyprowadza moich przodków na koniec XVIII wieku (ojciec, dziadek, pradziadek, prapradziadek itd.), wtedy to mój antenat przybył z Litwy do Królestwa (chociaż tę część Litwy raczej powinniśmy nazywać Rusią). Dokumenty ogólne mówią o moim nazwisku i herbie Ślepowron już w XV wieku na terenie Rusi, a jeden nawet w XIII. Drzewo to jest prowadzone przez iks pokoleń i nie jest wcale moją zasługą, że tyle wiem na ten temat. Raz nawet w swoim blogu w Interii z okazji 3 Maja postanowiłem zbadać jakikolwiek związek mojej rodziny z Sejmem Czteroletnim (trochę kombinacyjny). Moja praprababka nazywała się Wiktoria Kossobudzka, a jej mąż był bezpośrednim potomkiem Praksedy Kossobudzkiej, córki Cypriana Nakwaskiego, posła łęczyckiego na Sejm Wielki.

„Czy współczesny człowiek ma prawo być dumny ze swoich przodków, ze swojego pochodzenia?”

Jak byłem mały, to słyszałem od swojego starszego wiekiem krewnego, żebym pilnował tych spraw, żebym wiedział, że „nie wypadłem sroce spod ogona”. Ja, jako młody – zbuntowany (kto za młodu nie był socjalistą…) od razu odpalałem: „Że co, że jak ktoś nie ma herbu, to znaczy wypadł sroce…” i na tym się dyskusja kończyła. Później zacząłem dawać przykłady najpierw rodziny mojej mamy, a później żony, obydwie mieszczańskie do bólu zębów, z tym że moja to warszawska, a żony lwowska.

I zauważyłem prawidłowość, że jak ktoś ma co wspominać, to przechowuje dokumenty, wspomnienia (wręcz legendy), zdjęcia, bawi się w rysowanie drzewa genealogicznego, szuka bocznych odnóg rodziny. Kultywują to, co dla nich najważniejsze. Osoby niemające z kolei żadnych tego typu przodków usiłują cały ten proces zlekceważyć jako niegodny nowoczesnego człowieka współczesnego, uważają że każdy sam sobą coś reprezentuje, a takie coś to jest tylko strojenie się w cudze piórka i snobizm na „portret dziadka”.

Jeżeli sprawę doprowadzimy ad absurdum, to nie powinniśmy się cieszyć nawet z sukcesów własnego ojca, bo to jest też niezależny człowiek.

„Czy współczesny człowiek ma prawo być dumny ze swoich przodków, ze swojego pochodzenia i zwolennicy poprawności politycznej nie będą uważali tego za obelgę rzuconą im w twarz?”