Z wielką radością obserwuję wszelkie poczynania wspólne samorządowców i ekologów. Taką współpracę możemy zauważyć na terenach, gdzie stykają się 3 państwa: Polska, Białoruś i Ukraina. W Polsce najpierw w 1990 utworzono na terenach Polesia Poleski Park Narodowy, w 1995 roku Euroregion Bug obejmujący tereny przygraniczne tych 3 państw, w 2002 roku Rezerwat Biosfery “Polesie Zachodnie”, w który wszedł Poleski Park Narodowy wraz z otuliną. Ważnym krokiem było zorganizowanie przez Sekretariat UNESCO w Paryżu w dniach 17 – 18 czerwca 2004 r. spotkania przedstawicieli Białorusi, Polski i Ukrainy w sprawie utworzenia w ramach Międzynarodowego Programu UNESCO „Człowiek i Biosfera” trójstronnego Rezerwatu Biosfery (TBR) Polesie Zachodnie oraz Regionalnej Sieci Ekologicznej na Białorusi, w Polsce i na Ukrainie. Ze strony ukraińskiej do Rezerwatu Biosfery wszedłby Szacki Park Narodowy na Ukrainie, założony w 1983 roku, a białoruskiej Park Narodowy „Nadbużańskie Polesie”. Wszystkie trzy państwa chcą jednego: Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”, wraz ze współpracą w zakresie ochrony przyrody, nauki, turystyki, kultury, systemów planowania, oraz tworzeniem infrastruktury gospodarczej i komunalnej.

Jednak pierwszym trójstronnym porozumieniem był polsko – słowacko – ukraiński Międzynarodowy Rezerwat Biosfery “Karpaty Wschodnie”, zał. w 1992, w skład którego z największych wchodzą: Bieszczadzki Park Narodowy ze strony Polski, Park Narodowy Połoniny na Słowacji i Użański Park Narodowy na Ukrainie.

I wtedy stała się rzecz bez precedensu. W jednej sali, w jednym czasie, znaleźli się samorządowcy gmin nadbużańskich, ekologiczne organizacje pozarządowe i przedstawiciele administracji państwowej – całość w trójnarodowym, polsko – białorusko – ukraińskim sosie. Z woli samorządów lokalnych Bug ma zostać „Międzynarodowym Korytarzem Ekologicznym” i na całej swojej długości ma zostać objęty ochroną w stopniu uniemożliwiającym jakąkolwiek ingerencję w jego rytm i zmienność. Na spotkaniu stwierdzono, że pozostały do wyznaczenia granice trzech odcinków korytarza:

1. lwowski odcinek Bugu, od źródeł rzeki do granic Obwodu Wołyńskiego,

2. wołyński odcinek rzeki wzdłuż granicy z Polską,

3. brzeski odcinek Bugu też wzdłuż granicy z Polską.

W 1995 roku po konferencji ministrów środowiska w Sofii przyjęto Paneuropejską Strategię Różnorodności Biologicznej i Krajobrazowej, w której wymienia się systemy ośmiu rzek będących europejskimi korytarzami ekologicznymi. Są to rzeki Soca, Sawa, Loara, Dunaj, Cisa, Wisła, Bug i Ural. Korytarz ekologiczny może być również szansą na rozwój regionalny, bo przecież unikatowa dolina rzeczna Bugu stanowi magnes przyciągający turystów, przyrodników i naukowców. Korytarz ekologiczny może być również doskonałym czynnikiem wspomagającym rozwój agro- i ekoturystyki w regionie, a łagodne formy rolnictwa (rolnictwo ekologiczne, wypas) nie tylko nie stoją w sprzeczności z jego funkcjami, a często są wręcz pożądane. Ciekawią mnie projekty programów rolno – środowiskowych w korytarzach ekologicznych, zwłaszcza doliny rzecznej Bugu.

A mnie się to wszystko bardzo podoba.